Η Λους Κουέβας δεν πίστεψε ποτέ ότι το μωρό της είχε πεθάνει. Δεν σταμάτησε ποτέ την αναζήτηση και τελικά βρήκε την κόρη της σε ένα πάρτι γενεθλίων. Τα προβλήματα προσαρμογής και το μυστήριο
Όταν η Ντελιμάρ Βέρα ήταν έξι ετών, η Κάρολιν Κορέα, η γυναίκα, την οποία θεωρούσε μητέρα της, της είπε: «Υπάρχει μια κακιά κυρία που θέλει να σε πάρει μακριά μας, αλλά εσύ δεν θα την αφήσεις, σωστά;»
Η Ντελιμάρ υποσχέθηκε ότι δεν θα πήγαινε πουθενά. Θα έλεγε στην «κακή κυρία» να φύγει και
να την αφήσει ήσυχη. «Ήμουν ένα θρασύ παιδί» λέει.
Δεν γνώριζε
ότι η Κορέα την απήγαγε όταν ήταν νεογέννητη, πέρασε από τη Φιλαδέλφεια στο
Νιου Τζέρσεϊ, άλλαξε το όνομα της σε Ααλία και την μεγάλωσε σαν να ήταν δικό
της παιδί. Η «κακίά κυρία» ήταν η πραγματική της μητέρα.
Η Ντελιμάρ γεννήθηκε στη Φιλαδέλφεια τον Δεκέμβριο του 1997 από Πορτορικανούς γονείς, τη
Λους Κουέβας και τον Πέδρο Βέρα. Δέκα ημέρες μετά τη γέννηση της ξέσπασε
πυρκαγιά στο σπίτι τους η οποία υποτίθεται ότι ήταν αποτέλεσμα ελαττωματικής
καλωδίωσης.
Το μωρό
εξαφανίστηκε και τελικά θεωρήθηκε νεκρό. Παρότι δεν είχαν βρεθεί ούτε καν
υπολείμματα οστών ο ιατροδικαστής ανέφερε στην έκθεση του ότι εξαϋλώθηκε από τη
φωτιά.
Η μητέρα της
Ντελιμάρ δεν το αποδέχθηκε αυτό και έξι χρόνια αργότερα, σε ένα πάρτι
γενεθλίων, εντόπισε την κόρη της και αναγνώρισε το χαμόγελό της, τα λακκάκια της.
«Πιστεύει ότι μας κάλεσε το ίδιο αίμα» λέει η Ντελιμάρ για τη μητέρα της. Η
αλήθεια είναι ότι η Λους υποπτεύθηκε τι συμβαίνει όταν θυμήθηκε ότι είχε δει την
Καρλονίν το βράδυ της πυρκαγιάς. Ήταν μακρινή συγγενής του συζύγου της Πέδρο
Βέρα.
Η Λους πήρε
μερικές τούφες από τα μαλλιά του κοριτσιού με το πρόσχημα ότι κάτι είχε πιαστεί
μέσα και παρουσίασε τα στοιχεία της στην αστυνομία, ζητώντας τεστ DNA. Το
αποτέλεσμα τη δικαίωσε και τη λύτρωσε. Ο κοριτσάκι ήταν η κόρη της. Μέσα σε
λίγες εβδομάδες, ο Ντελιμάρ επέστρεψε στην πραγματική οικογένεια της και η Κορέα
βρέθηκε στη φυλακή, κατηγορούμενος για απαγωγή.
Η υπόθεση
προκάλεσε αίσθηση και έγινε ακόμα και ταινία από την Disney. Για την Ντελιμάρ όμως
η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο δύσκολη από την εικόνα που παρουσίαζαν τα
ρεπορτάζ και τα σενάρια.
Στα έξι της χρόνια έπρεπε να προσαρμοστεί σε μια νέα οικογένεια, νέα πολύ, νέο σχολείο, ακόμα και νέα γλώσσα καθώς οι πραγματικοί της γονείς δεν μιλούσαν αγγλικά και αυτή δεν μιλούσε ισπανικά). Έπρεπε να συνηθίσει ακόμη κι ένα νέο όνομα. «Στην αρχή μισούσα το Ντελιμάρ. Τι είναι αυτό; Οι άνθρωποι με φώναζαν και δεν τους κοίταζα. Ήθελα το παλιό μου όνομα!» λέει και συνεχίζει:
«Για πολύ
καιρό, σχεδόν νόμιζα ότι αυτή η νέα ζωή ήταν προσωρινή. Είχα μια φωτογραφία μου
με τα παλιά μου αδέρφια σε μια παραλία και την κοιτούσα και σκεφτόμουν: Θα
γυρίσω πίσω να τα ξαναδώ. Οι εικόνες των μέσων ενημέρωσης έδειχναν εμένα και τη
νέα μου οικογένεια να αγκαλιάζουμε και να φιλιόμαστε. Η αντίδραση του κοινού
ήταν ας βγάλουμε φωτογραφίες, ας κάνουμε ταινίες!, αλλά δεν υπήρχε υποστήριξη,
θεραπεία, πόροι. Κανείς δεν μας ρώτησε: Είστε καλά; Χρειάζεστε βοήθεια;».
Η αστυνομία
και το κοινό επικεντρώθηκαν στην ίδια την απαγωγή και τη διάσωση, αγνοώντας τα
έξι χρόνια που μεσολάβησαν και τις προφανείς προκλήσεις που περίμεναν την
Ντελιμάρ.
Μεγαλώνοντας
με το όνομα Ααλία της φαινόταν πάντα παράξενο που τα τρία αδέλφια της ήταν πολύ
μεγαλύτερα, δύο στην εφηβεία τους και το ένα κοντά στα 30. Η Κάρολιν Κορέα (φωτό κάτω) ήταν
μια ανύπαντρη μητέρα που έλειπε πολύ συχνά από σπίτι.
«Είχε έντονη προσωπικότητα. Ήταν γενικά ένα πολύ χαρισματικό, αστείο άτομο, αλλά θυμάμαι επίσης ότι έτρεχα μακριά της. Φορούσε αυτή τη ζώνη με μικρούς κύκλους και όταν με χτυπούσε, είχα τα αποτυπώματα αυτών των κύκλων στο σώμα μου. Αυτός που με τρόμαζε ποιο πολύ ήταν ο σύντροφος της Κάρολιν. Άκουσα αργότερα ότι πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης. Δεν είμαι σίγουρη αν έκανε χρήση ηρωίνης όταν ζούσαμε μαζί, αλλά αυτό θα εξηγούσε πολλά. Ήταν πολύ, πολύ κακός - ένας ψυχωτικός άνθρωπος».
Η Ντελιμάρ
θυμάται πολύ έντονα την πρώτη συνάντηση με την πραγματική της μητέρα «Στράφηκα προς
το μέρος της και θυμάμαι να σκέφτομαι, Αυτή η κυρία είναι τόσο όμορφη».
Το γιατί και
το πώς απήγαγε τη Βέρα δεν έχει ξεκαθαρίσει και οι θεωρίες είναι πολλές. Μία
είναι η λαχτάρα της Κάρολιν να μείνει ξανά έγκυος και το ιστορικό της να λέει
σε φίλους, συγγενείς, ακόμη και νοσοκομεία ότι ήταν έγκυος ενώ δεν ήταν. Μια
άλλη είναι το μακρύ εγκληματικό της παρελθόν και το γεγονός ότι αντιμετώπιζε
κατηγορίες για κλοπή και εμπρησμό. Η απόκτηση ενός νεογέννητου μωρού μπορεί να
της είχε εξασφαλίσει μια πιο επιεική ποινή και να την είχε κρατήσει μακριά από
τη φυλακή. Η πιο σκοτεινή θεωρία και αυτή που πιστεύει μέχρι σήμερα η μητέρα
της Ντελιμάρ, είναι ότι η απαγωγή σχεδιάστηκε και εκτελέστηκε από το σύζυγο της
Πέδρο Βέρα σε συνεργασια με την Κάρολιν.
Σύμφωνα με τη Λους ο άντρας της δεν είχε ποτέ πιστέψει ότι το μωρό ήταν δικό του. Στο πιστοποιητικό γέννησης της Ντελιμάρ δεν αναφέρεται όνομα πατρός. Το ζευγάρι χώρισε κατά τη διάρκεια των ετών που η Βέρα αγνοούνταν.
Ο Πέδρο Βέρα
αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε εμπλοκή στην απαγωγή της κόρης του και δεν
του έχουν απαγγελθεί ποτέ κατηγορίες. Το σενάριο όμως αυτό ήταν κάτι που έπρεπε
επίσης να αντιμετωπίσει η Ντελιμάρ. «Επέστρεψε στη μητέρα μου και στα νέα μου
αδέλφια (τρία) αλλά περνούσα κάθε δεύτερο Σαββατοκύριακο με τον πατέρα μου. Ήταν
πραγματικά δύσκολο και αντιφατικό. Μπορούσα να καταλάβω γιατί η μαμά μου
πίστευε ότι το έκανε αυτός, αλλά δεν ήθελα να το πιστέψω, οπότε απλώς το
απέκλεισα».
Η Λους είναι
αυστηρή και πολύ προσεκτική με την κόρη της. «Δικαίως. Με είχε χάσει μια φορά.
Φοβόταν να βγω στον έξω κόσμο. Είναι ένας δυναμικό άνθρωπος και πολλές φορές
σκληρός» τονίζει η Ντελιμάρ
Η ζωή της πήρε
μια νέα τροπή καθώς στην εφηβεία της πέρασε κατάθλιψη και είχε μέσα της οργή. Έφυγε
από το σπίτι τις για να ζήσει με τον πατέρα της αλλά μετά από έναν άγριο καυγά
κατέληξε να μένει με μια άγνωστη οικογένεια που τη φιλοξενούσε. «Είχα τα 15α
γενέθλιά μου και κανένας από τους γονείς μου δεν με πήρε τηλέφωνο» θυμάται.
Για τα
επόμενα χρόνια μεγάλωσε σχεδόν μόνη της. «Πουλούσα εφημερίδες, δούλευα σε
μεξικανικά εστιατόρια, περνούσα χρόνο στο ίδρυμα και μετά έπεφτα ξερή για ύπνο.
Νοίκιαζα ένα δωμάτιο σε ένα διαμέρισμα ή έμενα με τον νονό ενός φίλου, ο οποίος
στην πραγματικότητα ήταν ένα αρπακτικό. Για πολύ καιρό, ένιωθα ανάξια». Στα 19 της
μπήκε σε μια κακοποιητική σχέση με ένα μέλος συμμορίας αλλά έναν χρόνο μετά αποφάσισε
να αλλάξει τα πάντα.
«Κάτι άλλαξε και νομίζω ότι απλώς σιχάθηκα τον εαυτό μου. Είχα σιχαθεί να λυπάμαι τον εαυτό μου, να είμαι θύμα. Συνειδητοποιείς πραγματικά ότι δεν θα νιώθουν όλοι τόσο άσχημα για σένα όσο νιώθεις εσύ για τον εαυτό σου. Πρέπει να το αποδεχτείς αυτό και να τα πας καλύτερα. Έγινα πολύ πιο ώριμη, συγκέντρωσα τα χρήματά μου και μια μέρα, όταν ο φίλος μου ήταν στη δουλειά, μάζεψα τα πράγματά μου κι έφυγα».
Νοίκιασε ένα
μικροσκοπικό διαμέρισμα και μετά από λίγο διάστημα γνώρισε τον Αϊζάια. «Μου έσωσε
τη ζωή. Με έφερε ξανά κοντά στην οικογένεια μου. Ο μπαμπάς μου ζει στο Πουέρτο
Ρίκο, αλλά με παίρνει τηλέφωνο και μιλάμε για μια ώρα. Η μαμά μου κι εγώ μιλάμε
πολλές φορές την εβδομάδα. Περνάμε μαζί τις διακοπές. Τα αδέρφια μου είναι οι
καλύτεροί μου φίλοι. Πλέον έχω αποδεχθεί και το όνομα μου, το λατρεύω. Δεν ξέρω
άλλη Ντελιμάρ».
Η Κάρολιν Κορέα,
η οποία καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης από εννέα έως 30 χρόνια για απαγωγή,
την οποία έχει πλέον εκτίσει. Ποτέ δεν εξήγησε γιατί και πώς ακριβώς απήγαγε την Ντελιμάρ.