Την 7η Οκτωβρίου 2023 ο Ναντάβ Χανάν βρισκόταν στο φεστιβάλ Νόβα. Επέζησε από την επίθεση της Χαμάς. Διηγείται τα όσα βίωσε και λέει πώς η μόνη λύση είναι η ειρήνη
Ο Ναντάβ
Χανάν βρισκόταν στη μικρότερη από τις χορευτικές σκηνές του φεστιβάλ χορού Nova
στο νότιο Ισραήλ όταν η Χαμάς εξαπέλυσε την επίθεση της.
«Ήταν μετά
τις 6 το πρωί, η κορύφωση του πάρτι. Πολλοί άνθρωποι παίρνουν ναρκωτικά ώστε να
επιδράσουν την ανατολή του Ηλίου. Θα έπρεπε να είναι μια από τις καλύτερες
στιγμές.
Οι άνθρωποι
στην κεντρική σκηνή δεν μπορούσαν να δουν τι συνέβαινε, αλλά εμείς είχαμε
καθαρή θέα της Γάζας. Μπορούσαμε να δούμε τον Σιδερένιο Θόλο, το ισραηλινό
αντιπυραυλικό σύστημα, να λειτουργεί. Ήξερα ότι το πάρτι είχε τελειώσει» θυμάται
ο Ναντάβ, ο οποίος ήταν 27 ετών τότε.
«Αφού είδαμε
τους πυραύλους, η κοπέλα μου και η μητέρα μου, που είχαν ακούσει τους
συναγερμούς, με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν να γυρίσω σπίτι. Πήγαμε προς το
σημείο που είχαμε παρκάρει τα αυτοκίνητα μας. Διαπιστώσαμε όπως πως οι δρόμοι,
γύρω από τον χώρο του φεστιβάλ, ήταν μπλοκαρισμένοι» τονίζει και συνεχίζει
«Βρισκόμασταν
σε μια διασταύρωση σε σχήμα Τ. Υπήρχε ένας αστυνομικός που εμπόδιζε τον κόσμο
να πάει αριστερά, αλλά δεν μας έλεγε γιατί. Ήμουν ακόμα ανυποψίαστος θεωρώντας
ότι όλα αυτό οφειλόταν στους πυραύλους».
Η
πραγματικότητα είναι ότι ομάδες τρομοκρατών της Χαμάς είχαν στήσει ενέδρες στους
δρόμους γύρω από το φεστιβάλ και εκτελούσαν όσους πλησίαζαν.
«Σκεφτόμασταν
να πάμε δεξιά, που σε οδηγεί νότια, όταν είδαμε ένα άλλο αυτοκίνητο να
πλησιάζει από εκείνη την κατεύθυνση στη λάθος πλευρά του δρόμου. Ήταν δύο
τύποι, πραγματικά φοβισμένοι. Μας είπαν ότι είχαν φτάσει σε ένα βενζινάδικο
όπου τους πυροβόλησαν. Ήταν δύσκολο να το πιστέψουμε. Υπηρέτησα ως μάχιμος
στρατιώτης σε αυτήν την περιοχή. Αν είχαν περάσει μέσα τρομοκράτες, σκεφτόμουν,
θα ήταν για μισή ώρα μετά και θα είχε τελειώσει».
Ο Ναντάβ και
ένας φίλος της αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το αυτοκίνητό τους και να φύγουν
πεζοί μέσα από τα χωράφια. Γρήγορα κατάλαβαν ότι η επίθεση δεν αφορούσε μόνο ρουκέτες
ή μια μικρή ομάδα τρομοκρατών.
Ένα
ασθενοφόρο πέρασε με μια νεαρή γυναίκα μέσα που είχε πυροβοληθεί στο πόδι. Στη
συνέχεια πέρασε ένα αμαξίδιο του γκολφ μεταφέροντας έναν άλλο τραυματία.
«Ο άνθρωπος
έτρεμε. Δεν μπορούσε να σταθεί. Μπορούσα να δω τρεις κύκλους αίματος που ήξερα
ότι ήταν τρύπες από σφαίρες. Λίγο αργότερα ακούσαμε πυροβολισμούς. Αρχίσαμε να
τρέχουμε. Φτάσαμε στην κοίτη ενός ποταμού. Πολλοί άνθρωποι ήταν μέσα εκεί.
Φορούσα σανδάλια και δεν μπορούσα να τρέξω, τα έβγαλα. Μπήκαμε στη κοίτη. Από
την μια πλευρά υπήρχαν δέντρα και από την άλλη αμμώδης όχθη. Ακόμα και στο
στενότερο τους σημείο μπορούσαν να περπατήσουν μαζί δύο άτομα.
Ένας από
τους φίλους μου κοιτούσε πίσω. Μπορούσε να δει τρεις ή τέσσερις τρομοκράτες της
Χαμάς. Προσπαθούσε να ψιθυρίσει, αλλά η φωνή του γινόταν όλο και πιο δυνατή: Τους
βλέπω! Τους βλέπω!
Αποφασίσαμε
να σκαρφαλώσουμε στην όχθη και να πάμε προς τα δέντρα. Άρχισαν να μας πυροβολούν.
Σε αυτό το σημείο δεν μπορώ να θυμηθώ λεπτομέρειες. Είναι σαν να σβήστηκαν.
Αλλάξαμε κατεύθυνση, αλλά μας πυροβόλησαν ξανά. Τότε συνειδητοποίησα ότι ήταν
παντού. Σκεφτόμουν ότι είναι ένας κύκλος θανάτου και γίνεται όλο και
μικρότερος».
Ο Ναντάβ,
και όσοι ήταν μαζί του, έφτασαν σε έναν δρόμο. «Συναντήσαμε ένα ζευγάρι που
περπατούσε. Ήταν εξαντλημένοι και προσπαθούσαν να συνεχίσουν. Ο νεαρός προσπαθούσε να σταματήσει τα αυτοκίνητα που περνούσαν. Ζητούσε να πάρουν την κοπέλα του. Κανείς δεν
σταματούσε. Δεν νομίζω ότι θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση απελπισίας στα μάτια
του».
Κάποιος
πρότεινε να κρυφτούν αλλά το μόνο που σκεφτόταν ο Ναντάβ ήταν να συνεχίσει.
Έφτασαν σε ένα μεγάλο οργωμένο χωράφι. Τα αυλάκια δυσκόλευαν το περπάτημα.
Εμφανίστηκαν ξανά τρομοκράτες Χαμάς, αυτή τη φορά με δύο μοτοσικλέτες.
Κατέβηκαν και πυροβολούσαν όσους προσπαθούσαν να διασχίσουν το χωράφι.
«Άκουγες τις
σφαίρες να σφυρίζουν και να χτυπούν το χώμα. Ένιωθα ότι είχα έναν γιγάντιο
στόχο στην πλάτη μου που μεγάλωνε. Άκουγα κραυγές, αλλά σκέφτηκα ότι αν κοιτάξω
πίσω θα είμαι νεκρός». Τονίζει ο Ναντάβ (φωτό κάτω).
Κάποια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό του. Ο έφεδρος διοικητής του τον καλούσε για υπηρεσία. Εξηγώντας την κατάσταση του ο Ναντάβ ζήτησε βοήθεια. Ο διοικητής είπε ότι δεν μπορούσε να βοηθήσει και του ευχήθηκε καλή τύχη.
Μετά από
τρεις ώρες περπατήματος συνάντησαν έναν στρατιώτη που τους έστειλε σε ένα
σημείο με αγροτικές αποθήκες. Σταμάτησαν εκεί για να ξεκουραστούν αλλά ξαφνικά
εμφανίστηκε μια γυναίκα. Έτρεχε και στους φώναξε να φύγουν γρήγορα γιατί πλησίαζε
μια μεγάλη ομάδα της Χαμάς. Ένα ελικόπτερο πέρασε από πάνω τους και άρχισε να
βάλει κατά ενός στόχου στο έδαφος.
«Πήραμε
τηλέφωνο στο αστυνομικό τμήμα της κοινότητας Πάτις, που βρισκόταν κοντά. Ο
αστυνομικός που απάντησε μας είπε ότι γίνονται μάχες εκεί και μου είπε ότι δεν μπορούν
να βοηθήσουν. Παρ’ όλα αυτά αποφασίσαμε να προσεγγίσουμε ελπίζοντας πως μέχρι να
φτάσουμε οι μάχες θα έχουν σταματήσει και θα έχουν σταματήσει τη Χαμάς.
Φτάσαμε σε
έναν άλλο δρόμο όπου είδαμε αγροτικά με τρέιλερ. Ανεβήκαμε σε ένα από αυτά,
περίπου 40 άτομα, ο ένας πάνω στον άλλον. Φτάσαμε σε ασφαλές μέρος περίπου στις
τέσσερις το απόγευμα. Περπατούσαμε για περίπου 10 ώρες, γλιτώσαμε από επτά
μπλόκα της Χαμάς» λέει ο Ναβάντ.
Χρειάστηκαν χρόνια για να ξεπεράσει αυτό που βίωσε. «Ακόμα και το χτύπημα ενός χεριού στο
τραπέζι με αναστάτωνε. Νόμιζα ότι είναι πυροβολισμός. Κάθε φορά που οδηγούσα
και σταματούσα λόγω κίνησης σκεφτόμουν ότι ίσως να έγινε πάλι επίθεση».
Ο Ναβάντ λέει
πως η μόνη λύση είναι η ειρήνη. «Ακόμα και μετά όσα έχουν γίνει πιστεύω στην
ειρήνη. Πιστεύω ότι δεν είμαστε και τόσο διαφορετικοί. Οι παππούδες μου
κατάγονται από αραβικές χώρες. Έχω Άραβες φίλους. Τρώμε το ίδιο φαγητό και
χρησιμοποιούμε τις ίδιες βρισιές».