Η καριέρα του κεντρικού αμυντικού της Κόβεντρι διεκόπη βίαια όταν ένα διπλό τάκλιν του διέλυσε το δεξί πόδι. Μια μόλυνση έκανε τα πράγματα χειρότερα και οι γιατροί τον προετοίμασαν ακόμα και για ακρωτηριασμό
«Μου στρώθηκε τέλεια μπροστά μου. Πήγα για την μπάλα και βρέθηκα ξαπλωμένος. Ο Ντένις Ίργουιν ήρθε με ένα τάκλιν, για να μπλοκάρει, και βρήκε το εσωτερικό του δεξιού μου αστραγάλου. Ο Μπράιαν ΜακΚλέρ ερχόταν από την άλλη πλευρά. Με τάκλιν με βρήκε στο ύψος της δεξιάς μου κνήμης από την εξωτερική μου πλευρά. Το πόδι μου βρέθηκε στη μέση δύο δυνάμεων που έρχονται από αντίθετες κατευθύνσεις. Το αποτέλεσμα ήταν αναπόφευκτο» θυμάται ο Ντέιβιντ Μπαστ.
Ήταν 26
Απριλίου 1998 και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ υποδεχόταν την Κόβεντρι, στο Ολντ Τράφορντ.
Η ομάδα του σερ Άλεξ Φέργκιουσον κάλπαζε προς τον τίτλο και οι φιλοξενούμενοι
έδιναν μάχη για την παραμονή.
Μόλις στο 87ο
δευτερόλεπτο της αναμέτρησης η Κόβεντρι κέρδισε κόρνερ. Ο Νόελ Γουίλαν έπιασε
την κεφαλιά, ο Πέτερ Σμάιχελ έδιωξε και η μπάλα βρέθηκε μπροστά στον στόπερ τον
φιλοξενουμένων. Ο Μπαστ έσπευσε να σκοράρει και το διπλό τάκλιν του άλλαξε για
πάντα τη ζωή. Η σφοδρότητα των χτυπημάτων προκάλεσε συντριπτικά κατάγματα σε
κνήμη και περόνη. Τα σπασμένα κόκκαλα έσχισαν το δέρμα και ο Μπαστ αιμορραγούσε.
«Ήξερα ότι κάτι σοβαρό συνέβη. Κάτι δεν ήταν στη θέση που έπρεπε να είναι. Ο Ντίον Ντάμπλιν είχε παγώσει. Μου είπαν ότι ο Σμάιχελ έκανε εμετό. Ο ΜακΚλέρ μου κρατούσε το χέρι κι εγώ ξαπλωμένος ούρλιαζα και σκεφτόμουν: Κάποιος να με βοηθήσει!» τονίζει ο Μπαστ.
Ο Σμάιχελ θυμάται:
«Είδα τα πάντα. Ήταν φρικτό. Αμέσως όλοι παγώσαμε και η ατμόσφαιρα στο γήπεδο
άλλαξε. Ένιωσα άρρωστος». Το γήπεδο είχε 50.332 θεατές εκείνο το απόγευμα δεν ακουγόταν
τίποτα.
Ο αγώνας διεκόπη για εννέα λεπτά. Το ιατρικό τιμ έδεσε το διαλυμένο πόδι του Μπαστ και τον μετέφεραν με φορείο. Στο σημείο της σύγκρουσης το αίμα ήταν τόσο πολύ που έριξαν νερό και άμμο (φωτό).
Το κοινό
χειροκρότησε. «Άκουγα το χειροκρότημα 50.000 ανθρώπων να καλύπτει τις κραυγές
μου. Γύρισα στον προπονητή μου, τον Γκόρντον Στράχαν, και του είπα: Αυτό ήταν.
Προσπάθησε
να με ηρεμήσει και μου απάντησε: Μην είσαι χαζός θα επιστρέψεις».
Ο Μπαστ όμως
ήξερε ότι μετά από έναν τέτοιο τραυματισμό δεν υπήρχε επιστροφή. Εκείνη η
στιγμή στο «Ολντ Τράφορντ» έβαλε τέλος στην επαγγελματική του καριέρα. Ήταν
μόλις 28 ετών.
Στο
νοσοκομείο στο Μάντσεστερ οι χειρούργοι προσπάθησαν να αποκαταστήσουν τη ζημιά όμως
μια σοβαρή μόλυνση έκανε την κατάσταση ακόμα πιο δραματική. «Δεν μπορώ να σας εξηγήσω
πόσο άσχημη ήταν αυτή η μόλυνση. Δεν επέτρεπε στο τραύμα να επουλωθεί. Μου
έκαναν δέκα επεμβάσεις μέσα σε 12 μέρες. Οι γιατροί καθάριζαν συνέχεια τον κατεστραμμένο
ιστό. Η μόλυνση πέρασε στους μυς και τους τένοντες και το αίμα δεν έφτανε εκεί
μου έπρεπε για να βοηθήσει στην επούλωση. Απλά η πληγή δεν έκλεινε».
Οι γιατροί
τού είπαν ότι πλέον είναι πιθανό να χρειαστεί ακρωτηριασμός. «Αν δεν μπορέσουμε
να το καταπολεμήσουμε ίσως πρέπει να το κόψουμε από το γόνατο και κάτω. Είχαν
ετοιμαστεί να πάρουν μυς από την πλάτη μου αλλά όταν άνοιξαν ξανά το πόδι
διαπίστωσαν ότι τελικά έδειχνε σημάδια επούλωσης».
Ο Μπαστ
έμεινε έξι εβδομάδες στο νοσοκομείο, έκανε συνολικά 22 επεμβάσεις, αλλά το πόδι
τελικά σώθηκε. Η ζημιά όμως ήταν μόνιμη. Οι μυς έμειναν ατροφικοί, οι
περισσότεροι τένοντες είχαν καταστραφεί και το δεξί πόδι είναι πλέον πιο κοντό από
το άλλο.
Το παιδί που
ξεκίνησε από την ερασιτεχνική Μουρ Γκριν, στα 24 του βρέθηκε στην ιστορική
Κόβεντρι και έφτασε να αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ δεν θα έπαιζε ξανά
ποδόσφαιρο επαγγελματικά.
Τον Μάιο του 1997 η Γιουνάιτεντ ταξίδεψε στο Κόβεντρι για ένα φιλικό προς τιμή του στο «Χάιφιλντ Ρόουντ».
Ο Μπράιαν ΜακΚλέρ έκανε πέναλτι και ο Μπαστ μπήκε από τον πάγκο με το κοινό να τον αποθεώνει. Στάθηκε απέναντι στον Σμάιχελ και σκόραρε ισοφαρίζοντας σε 2-2. «Μέσα σε αυτή την πικρή κατάσταση ήταν μια όμορφη στιγμή για εμένα. Σκόραρα μπροστά στους οπαδούς μας που τόσο με στήριξαν. Με βοήθησαν τόσο πολύ να αντέξω αυτή την δύσκολη περίοδο» λέει και ξεκαθαρίζει πως παρ’ ό,τι συνέβη κοιτάει τα θετικά: «Κάποτε σκεφτόμουν τον τραυματισμό συνέχεια. Όσο περνούσε ο καιρός όμως η σκέψη έφευγε. Πλέον σκέφτομαι θετικά. Προτιμώ να είχα μόλις πέντε λεπτά παιχνιδιού στην Πρέμιερ παρά να μην έπαιζα καθόλου εκεί».
Μετά την αναγκαστική
απόσυρση του παρέμεινε στον χώρο του ποδοσφαίρου. Εργάστηκε για ένα διάστημα στην
Κόβεντρι και στην συνέχεια δοκίμασε την τύχη του ως προπονητής. Στα 59 του
σήμερα παίζει ποδόσφαιρο με τους φίλους του και σε ομάδες βετεράνων. «Η χαρά
του να παίζεις ποδόσφαιρο, σε οποιοδήποτε επίπεδο, είναι ακόμα μέσα μου» λέει.