Ο Φέιμπιαν Μπρίτζις αποκάλυψε ότι εκπορνεύεται ενώ έχει διαγνωστεί με τον ιό. Η υπόθεση του προκάλεσε τρόμο στις ΗΠΑ και αποκάλυψε την απόγνωση πίσω από την ασθένεια που τότε αποτελούσε θανατική καταδίκη
Στα μέσα της δεκαετίας του ’80 η διάγνωση με AIDS ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη. Η ιστορία ενός συγκεκριμένου ασθενή τρόμαξε τις ΗΠΑ κι αποκάλυψε το πόσο ανέτοιμη ήταν η πολιτεία και η κοινωνία της εποχής. Οι ασθενείς αντιμετωπίζονταν σαν κάτι μιαρό και επικίνδυνο, ακόμα κι από τις ίδιες τις οικογένειες τους. Αν δεν είχαν οικονομική άνεση βρίσκονταν ξαφνικά σε μια κατάσταση απόγνωσης, «εξοστρακισμένοι» πλήρως από την κοινωνία. Και η απόγνωση δεν είναι ποτέ καλός σύμβουλος…
Από τη
διάγνωση στην απόγνωση
Ο Φέιμπιαν
Μπρίτζις ήταν ένας νεαρός άντρας που εργαζόταν στο τμήμα ελέγχου υπερχειλίσεων-πλημμυρών
στο Χιούστον του Τέξας. Σε μια εποχή σεξουαλικής απελευθέρωσης ο Φέιμπιαν, ο
οποίος ήταν ομοφυλόφιλος, περνούσε τα βράδια του σε γκέι ντίσκο κι άλλαζε συχνά
ερωτικούς συντρόφους. Στις αρχές του 1985 ένιωσε έντονη αδιαθεσία και πήγε σε
νοσοκομείο της πόλης. Εκεί διαγνώστηκε με AIDS.
Αφού
νοσηλεύτηκε για ένα διάστημα, το νοσοκομείο τον ενημέρωσε ότι πλέον δεν μπορεί
να κάνει κάτι περισσότερο. Τού έβγαλαν εισιτήρια για την Ιντιανάπολη, όπου
ζούσε η αδελφή του, για να περάσει μαζί της τον χρόνο που του απέμεινε. Αδυνατώντας
πλέον να εργαστεί δεν είχε άλλη επιλογή.
Η αδελφή του
όμως αρνήθηκε να τον φιλοξενήσει. «Είχαμε παιδιά και φοβόμασταν πάρα πολύ. Θα
χρησιμοποιούσε την τουαλέτα μας, θα άγγιζε τα πράγματα και μετά τα παιδιά θα τα
έβαζαν στο στόμα τους. Δεν μπορούσαμε να τον δεχθούμε. Ένα βράδυ με πήρε τηλέφωνο,
ντρέπομαι που το λέω. Ήταν σε απόγνωση και μου ζήτησε να κοιμηθεί έστω στη πίσω
αυλή μας σε υπνόσακο. Ήθελε απλά να νιώθει ότι είναι κοντά σε δικούς του ανθρώπους.
Δεν τον άφησα γιατί φοβόμουν» θα αποκαλύψει ο γαμπρός του.
Ταξιδεύει
στο Κλίβελαντ, όπου ζει η μητέρα του, αλλά κι εκεί βρίσκει την πόρτα κλειστή. «Ο
πατριός σου δεν μου το επιτρέπει» είναι η απάντηση της μητέρας του.
Η
αποκάλυψη-σοκ
Άνεργος,
άστεγος, με μια «θανατική καταδίκη» πάνω από το κεφάλι του, ο Φέιμπιαν περιφέρεται
στο Κλίβελαντ. Ζούσε σε δομές φιλοξενίας, κάτω από γέφυρες και σε εγκαταλελειμμένα
κτίρια χωρίς καμία οικονομική βοήθεια καθώς, λόγω γραφειοκρατίας, δεν είχε
πάρει ακόμα το επίδομα που δινόταν στους ασθενείς με AIDS.
Την ιστορία
του αποφάσισε να παρουσιάσει η εκπομπή «Frontline» και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων
ο Φέιμπιαν έκανε μια αποκάλυψη που σόκαρε τους πάντες. «Πηγαίνω σε μαγαζιά με
ερωτικές ταινίες και γκέι μπαρ και εκπορνεύομαι. Είναι ο μόνος τρόπος που έχω
για να ζήσω. Το κάνω για τα λεφτά αλλά και για τη ζεστασιά. Τα έχω ανάγκη και
τα δύο» θα αποκαλύψει ο Φέιμπιαν.
Αυτό σήμαινε
πως μετέδιδε τον ιό στα άτομα που έκαναν σεξ μαζί του. Όσοι συνευρίσκονταν μαζί
του δεν γνώριζαν τον κίνδυνο. Ο Φέιμπιαν είχε γίνει πλέον από θύμα, θύτης.
Όταν ο
δημοσιογράφος τον ρωτά πώς μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ο νεαρός απαντά: «Είμαι πλέον
σε μια κατάσταση που μάλλον πλέον δεν με ενδιαφέρει».
Το τέλος
Η εκπομπή
ενημερώνει τις αρχές και τον Δήμο της πόλης κι αποκαλύπτεται ότι δεν υπάρχει
νομικό πλαίσιο για μια τέτοια περίπτωση. Ο Φέιμπιαν δεν παραβαίνει κάποιο νόμο
και δεν γίνεται να συλληφθεί.
Η υπόθεση
γίνεται ευρέως γνωστή και τα ΜΜΕ μιλούν για έναν «κατά συρροή δολοφόνο»,
κάμερες ακολουθούν τον Φέιμπιαν και πολλοί είναι εκείνοι που δηλώνουν ότι θα
τον λιντσάρουν.
Με την
παρέμβαση ενός συγκεκριμένου ακτιβιστή ο Φέιμπιαν κάνει εισαγωγή σε ψυχιατρική
κλινική και μένει εκεί για ένα διάστημα. Στη συνέχεια το επίδομα του εκδίδεται
και επιστρέφει στο Χιούστον. Εκεί άτομα από την LGBQT+ κοινότητα τον προστατεύουν. Μεταφέρεται
σε μυστική τοποθεσία ώστε να μην μπορούν να τον εντοπίσουν τα ΜΜΕ.
Μέσα σε
λίγους μήνες η υγεία του παρουσιάζει ραγδαία επιδείνωση και φεύγει από τη ζωή στις
17 Νοεμβρίου 1985. Ήταν 30 ετών.
Επίλογος
Η υπόθεση
του Φέιμπιαν Μπρίτζις συγκλόνισε τις ΗΠΑ και δημιούργησε ακόμα πιο εχθρικό
κλίμα κατά της LGBQT+ κοινότητας. Αποκαλύφθηκε ότι ο Φέιμπιαν δεν ήταν ο μόνος
ασθενής που είχε σεξουαλικές σχέσεις χωρίς να ενημερώνει τους συντρόφους του.
Με τα δεδομένα της εποχής μια τέτοια στάση ήταν απολύτως εγκληματική. Η περίπτωση του όμως έριξε
φως και στην απόγνωση στην οποία βυθίζονταν οι ασθενείς καθώς το στίγμα, ο
φόβος και η άγνοια για το πώς μεταδίδεται ο ιός τους έθετε ουσιαστικά εκτός
κοινωνίας η οποία περίμενε από αυτούς να εξαφανιστούν και να περιμένουν να
πεθάνουν.
Ακολουθεί
το ντοκιμαντέρ του Frontline: