Παπαμιχαήλ, Αλεξανδράκης, Χρονοπούλου, Δανδουλάκη. Η ταινία με το εκπληκτικό καστ που δεν είδε κανείς


Το λαμπερό καστ δεν έσωσε τον «Ιπποκράτη και τη Δημοκρατία». To κοινό γύρισε την πλάτη στο φιλμ που άντλησε το θέμα του από την Αρχαία Ελλάδα

Στις αρχές του 1970 το λεγόμενο «πατριωτικό σινεμά» βρισκόταν στην άνθηση του. Τα θέματα αντλούνταν από την σύγχρονη ιστορία και κυρίως από την Επανάσταση του 1821 και τον Β’ Παγκόσμιο. Η «Αρτ Φιλμ» αποφάσισε να… γυρίσει ακόμα πιο πίσω το ρολόι και να δημιουργήσει ένα φιλμ με επίκεντρο την Αρχαία Ελλάδα. Ήταν το «Ο Ιπποκράτης και η Δημοκρατία», μια ταινία που σκηνοθέτησε ο Ντίμης Δαδήρας που είχε μεγάλη εμπειρία σε τέτοιου είδους ταινίες (Στα Σύνορα της Προδοσίας, Όχι, Η Χαραυγή της Νίκης κτλ). Το σενάριο έγραψε ο Γιώργος Ρούσσος (Μανταλένα, Σωφερινά κτλ) και την παραγωγή έκανε ο Τζέημς Πάρις, ο Ελληνοαμερικάνος επιχειρηματίας που ήταν πίσω από πολλές ταινίες του είδους.

Γεμάτη αστέρια

Το καστ ήταν πράγματι εκπληκτικό Δημήτρης Παπαμιχαήλ, Αλέκος Αλεξανδράκης, Μαίρη Χρονοπούλου και Κάτια Δανδουλάκη στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και μια πολυμελής ομάδα ηθοποιών να τους πλαισιώνει.

Το σενάριο μας μεταφέρει στο 430π.Χ. Ο πατέρας της ιατρικής, ο Ιπποκράτης, συγκρούεται με το ιερατείο της νήσου, κατηγορείται για τις καινοφανείς μεθόδους θεραπείας που εφαρμόζει και αναγκάζεται να αυτοεξορισθεί στην Αθήνα. Στο λίκνο της Δημοκρατίας προάγει συνεχώς την ιατρική, χαρίζοντας στους ανθρώπους ανακούφιση από τον πόνο και ίαση, στηριγμένη στην επιστημονική γνώση και όχι στις παντοειδείς δοξασίες. Γνωρίζεται με επιφανείς άντρες, όπως ο Σωκράτης, ο Φειδίας και ο Ευριπίδης, και επηρεάζεται βαθιά από τη φιλία του με τον Περικλή και την Ασπασία. Όταν ο Πελοποννησιακός Πόλεμος επιφέρει τον μεγάλο λοιμό, ο Ιπποκράτης προσπαθεί με κάθε τρόπο να ανακαλύψει το φάρμακο που θα σώσει την Αθήνα. Θα κερδίσει τη μάχη με το θάνατο, αλλά θα χάσει την αγαπημένη του γυναίκα, που στάθηκε στο πλευρό του όλα αυτά τα περιπετειώδη χρόνια.

Τα γυρίσματα έγιναν κυρίως σε στούντιο και τα εξωτερικά στους Δελφούς. Ήταν η δεύτερη και τελευταία ταινία στην οποία συμπρωταγωνιστούν ο Αλεξανδράκης και ο Παπαμιχαηλ. Είχε προηγηθεί ο «Παπαφλέσσας».

Εισπρακτική αποτυχία

Η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 16 Οκτωβρίου 1972 και δεν «αγκαλιάστηκε» από το κοινό. Παρότι προωθήθηκε αρκετά (έγχρωμον αριστούργημα) και οι πρωταγωνιστές ήταν κορυφαίοι, έκοψε μόλις 25.583 εισιτήρια. Με αυτό το νούμερο κατατάχθηκε 50στή στις 64 ταινίες που ανέβηκαν στην αίθουσα τη σεζόν 1972-73. Για κάποιον ακατανόητο λόγο τιμήθηκε για τα σκηνικά της στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης.

Η διανομή και εκμετάλλευση (πνευματικά δικαιώματα) της ταινίας ανήκουν πλέον στην εταιρία «Καραγιάννης-Καρατζόπουλος».