Τρομακτικό βίντεο της NASA: Οι μαύρες τρύπες του διαστήματος και αυτή που θα μπορούσε να καταβροχθίσει τον γαλαξία μας (VIDEO)

Οι μαύρες τρύπες είναι ένα από τα πιο μυστηριώδη στοιχεία του σύμπαντος και αποτελούν πάντοτε αντικείμενο μελέτης των επιστημόνων.

Η NASA με ένα εντυπωσιακό animation παρουσιάζει τις μεγαλύτερες υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες που έχουν καταγραφεί, αποκαλύπτοντας κολοσσούς με μάζα έως 66 δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από τον Ήλιο.

Το βίντεο επιχειρεί να κάνει σαφές μέσω εικόνας τα μεγέθη που αφορούν τις υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες και ξεπερνούν κάθε ανθρώπινη αντίληψη: κολοσσιαίες δομές που βρίσκονται στα κέντρα των περισσότερων μεγάλων γαλαξιών, συμπεριλαμβανομένου του Γαλαξία. Οι μάζες τους κυμαίνονται από εκατοντάδες χιλιάδες έως δεκάδες δισεκατομμύρια φορές μεγαλύτερες από τη μάζα του Ήλιου.

Η προσομοίωση ξεκινά από το δικό μας ηλιακό σύστημα και σταδιακά «απομακρύνεται», συγκρίνοντας διαδοχικά τις σκιές δέκα υπερμεγεθών μαύρων τρυπών. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται η μαύρη τρύπα στο κέντρο του Γαλαξία μας, καθώς και εκείνη στον γαλαξία Messier 87 (M87).

Η κλίμακα βασίζεται στο μέγεθος της λεγόμενης «σκιάς» τους - του σκοτεινού αποτυπώματος που δημιουργείται όταν το φως παγιδεύεται από την ακραία τους έλξη.

Καθοριστικό ρόλο στις μετρήσεις έπαιξε το διεθνές δίκτυο ραδιοτηλεσκόπιων Event Horizon Telescope, το οποίο κατέγραψε για πρώτη φορά εικόνες μαύρων τρυπών το 2019 (στον M87) και το 2022 (στο κέντρο του Γαλαξία μας).

Οι εικόνες αποκάλυψαν έναν φωτεινό δακτύλιο αερίου που περιβάλλει μια κυκλική ζώνη απόλυτου σκότους. Η σκοτεινή αυτή περιοχή αντιστοιχεί στη λεγόμενη «σκιά» της μαύρης τρύπας, που είναι περίπου διπλάσια σε διάμετρο από τον ίδιο τον ορίζοντα γεγονότων (το νοητό, σφαιρικό όριο γύρω από μια μαύρη τρύπα, πέρα από το οποίο η βαρυτική έλξη είναι τόσο ισχυρή, ώστε τίποτα, ούτε καν το φως, δεν μπορεί να διαφύγει).

Ό,τι περάσει από τον ορίζοντα γεγονότων δεν έχει πια επιστροφή. Οποιαδήποτε ύλη ή φως τον διασχίσει παγιδεύεται οριστικά. Παράλληλα, το φως που περνά κοντά του καμπυλώνεται λόγω της τεράστιας βαρύτητας, ενισχύοντας το οπτικό φαινόμενο της σκιάς.

Οι μαύρες τρύπες του βίντεο

Το βίντεο παρουσιάζει 10 υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες που καταλαμβάνουν κεντρική θέση στους γαλαξίες που τις φιλοξενούν. Ξεκινώντας κοντά στον Ήλιο, η κάμερα «απομακρύνεται» από το ηλιακό μας σύστημα για να συγκρίνει τις ολοένα και μεγαλύτερες μαύρες τρύπες με διαφορετικές δομές.

Πρώτος είναι ο 1601+3113, ένας νάνος γαλαξίας που φιλοξενεί μια μαύρη τρύπα με μάζα 100.000 Ήλιων. Η ύλη είναι τόσο συμπιεσμένη που ακόμη και η σκιά της μαύρης τρύπας είναι μικρότερη από τον Ήλιο μας.

Η μαύρη τρύπα στην καρδιά του δικού μας γαλαξία, που ονομάζεται Τοξότης A* έχει το βάρος 4,3 εκατομμυρίων Ήλιων. Η διάμετρος της σκιάς της εκτείνεται περίπου στο μισό της τροχιάς του Ερμή στο ηλιακό μας σύστημα.

Η εικόνα δείχνει στη συνέχεια δύο γιγάντιες μαύρες τρύπες στον γαλαξία NGC 7727. Βρίσκονται σε απόσταση περίπου 1.600 ετών φωτός, η μία ζυγίζει 6 εκατομμύρια ηλιακές μάζες και η άλλη πάνω από 150 εκατομμύρια Ήλιους. Οι αστρονόμοι λένε ότι το ζευγάρι των δυο μαύρων τρυπών θα συγχωνευθεί μέσα στα επόμενα 250 εκατομμύρια χρόνια.

Στη μεγαλύτερη κλίμακα της κινούμενης εικόνας βρίσκεται η μαύρη τρύπα του M87 με μάζα σχεδόν 5,4 δισεκατομμυρίων Ήλιων. Η σκιά της είναι τόσο μεγάλη που ακόμη και μια δέσμη φωτός - που ταξιδεύει με 670 εκατομμύρια μίλια/ώρα (1 δισεκατομμύριο χλμ/ώρα) - θα χρειαζόταν περίπου δυόμισι ημέρες για να τη διασχίσει.

Το βίντεο τελειώνει με τον TON 618, μία από τις λίγες εξαιρετικά μακρινές και τεράστιες μαύρες τρύπες για τις οποίες οι αστρονόμοι έχουν άμεσες μετρήσεις. Αυτός ο γίγαντας περιέχει περισσότερες από 60 δισεκατομμύρια ηλιακές μάζες και διαθέτει μια σκιά τόσο μεγάλη που μια δέσμη φωτός θα χρειαζόταν εβδομάδες για να τη διασχίσει.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η μεγαλύτερη μαύρη τρύπα που έχει εντοπιστεί είναι η Phoenix A, η οποία βρίσκεται στο Κέντρο του Σμήνους του Φοίνικα και υπολογίζεται ότι έχει μάζα 100 ήλιων, ωστόσο δεν παρουσιάζεται στην απεικόνιση.

Όπως τονίζεται, η προσομοίωση δεν έχει στόχο να προκαλέσει ανησυχία, αλλά να προσφέρει μια σαφή εικόνα της πραγματικής κλίμακας των κοσμικών αυτών δομών και να μας υπενθυμίσει πόσο μικρό είναι το ηλιακό μας σύστημα μέσα στη δομή του Σύμπαντος.