Η τελευταία κάτοικος του αριστουργήματος του Γκαουντί δίνει λεπτομέρειες για το πώς είναι η ζωή σε ένα κτίριο που επισκέπτονται εκατομμύρια
Για όλους τους υπόλοιπους
στον πλανήτη η διάσημη Casa Mila είναι από τα αξιοθέατα της Βαρκελώνης
που πρέπει να επισκεφθείς. Για την Άννα Βιλαντιμιού όμως είναι το σπίτι της. Η
70χρονη συγγραφές είναι η τελευταία κάτοικος του αριστουργήματος του Αντόνι
Γκαουντί που προσελκύει περίπου ένα εκατομμύριο επισκέπτες τον χρόνο.
Η 70χρονο ζει εδώ
και 40 χρόνια στο κτίριο και είναι η τελευταία που έχει απομείνει. Όπως τονίζει
η καθημερινότητά της έχει προσαρμοστεί στις συνθήκες. «Έχω συνηθίσει τους επισκέπτες.
Είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, αλλά είναι και το σπίτι μου.
Προφανώς, δεν μπορώ
να βγάλω τα σκουπίδια με τις πιτζάμες επειδή άνθρωποι θα με φωτογραφίσουν ή θα
με ρωτήσουν αν είμαι "η γυναίκα που μένει από πάνω", λες και είμαι
χαρακτήρας σε ταινία. Αυτό είναι πλέον μέρος της ζωή μου. Όμως ξέρω ότι είναι προνόμιο
να ζω εδώ».
Το διαμέρισμα ανήκε
στον σύζυγό της, επιχειρηματία Φερνάντο Αμάτ, και η ίδια μετακόμισε εκεί το
1988. Διαθέτει συμβόλαιο «σταθερού μισθώματος», που της εξασφαλίζει το δικαίωμα
να παραμείνει στο ακίνητο έως το τέλος της ζωής της. Τέτοιου είδους συμβάσεις έχουν
σταματήσει να εκδίδονται από το 1985, ωστόσο εκτιμάται ότι περίπου 100.000
εξακολουθούν να βρίσκονται σε ισχύ στην Ισπανία.
«Όταν μετακόμισα,
εδώ υπήρχε πολλή ζωή, πολλοί γείτονες. Εκείνη την περίοδο το κτίριο αγοράστηκε
από την τράπεζα Caixa Catalunya, η οποία εξαγόρασε τους ενοικιαστές με γενναιόδωρες
προσφορές, προκειμένου να προχωρήσει στην ανακαίνιση του κτιρίου. Δεν ξέρω
γιατί δεν μας έκαναν ποτέ κάποια πρόταση. Μεταξύ μας αστειευόμαστε ότι ήθελαν
να μείνουμε εδώ ως ένα είδος αξιοθέατου, όπως ο Snowflake, ο διάσημος αλμπίνος γορίλας του
ζωολογικού κήπου της Βαρκελώνης» τονίζει η Βιλαντιμιού.
Η Caixa Catalunya σταμάτησε να λειτουργεί ως τράπεζα το
2010 και συγχωνεύθηκε με δύο ακόμη προβληματικά ταμιευτήρια, δημιουργώντας το
μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που διαχειρίζεται σήμερα τη La Pedrera. Το υπόλοιπο κτίριο στεγάζει πλέον
κυρίως γραφεία, ενώ μέρος του χρησιμοποιείται για πολιτιστικές εκδηλώσεις, όπως
συναυλίες.
Η Casa Milà, γνωστή ως και La Perdera (το λατομείο), ολοκληρώθηκε το 1910
για λογαριασμό του Πέδρο Μιλά και της Ροσάριο Σεγκιμόν. Αποτελεί ένα από τα πιο
χαρακτηριστικά έργα του Γκαουντί και ένα σημείο αναφοράς για τη Βαρκελώνη. Το
κτίριο, το οποίο αρχικά είχε δεχθεί έντονη κριτική λόγω της ασυνήθιστης μορφής
του, εντάχθηκε στον κατάλογο της UNESCO το 1984.
Παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχουν περιορισμοί για αλλαγές στο εσωτερικό, η Βιλαντομιού επιλέγει να διατηρεί το διαμέρισμα ανέπαφο, σεβόμενη την ιστορική και αρχιτεκτονική του αξία. Εξάλλου, όπως λέει χαρακτηριστικά, «όλα εξακολουθούν να λειτουργούν μια χαρά».
Η εμπειρία της ζωής
στο κτίριο αποτέλεσε και πηγή έμπνευσης για το βιβλίο της «The Last Tenant», στο οποίο καταγράφει ιστορίες
προηγούμενων ενοίκων και προσωπικές μνήμες.
«Το βιβλίο είναι
μυθοπλασία αλλά ό,τι αφορά τη La Perdera είναι αληθινό. Ξεκίνησε ως μια σειρά συνεντεύξεων
με πρώην ενοίκους αλλά ένας δημοσιογράφος μου είπε: Πρέπει να πεις στην ιστορία
σε πρώτο πρόσωπο, μαζί με την ιστορία της οικογένειας σου» τονίζει η 70χρονη.
Στις δεκαετίες της διαμονής
της στην Casa Mila η
Βιλαντομιού έχει συναντήσει πολλούς διάσημους. Χαρακτηριστικά θυμάται τη
συνάντηση με τον σχεδιαστή Ζαν Πολ Γκολτιέ:
«Τον συνάντησα στο ασανσέρ.
Κρατούσα σακούλες με πορτοκάλια και παρατηρούσε τα πάντα με μεγάλο ενθουσιασμό.
Με ρώτησε αν μένω εδώ και τον κάλεσα να έρθει να ρίξει μια ματιά. Μου έφτιαξες την
μέρα, μου απάντησε. Αργότερα μου έστειλε ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα».
Τον Ιούνιο του 2026
συμπληρώνονται 100 χρόνια από τον θάνατο του Γκαουντί και ο Πάπας θα βρεθεί στα
Βαρκελώνη για να ευλογήσει την ολοκληρωμένη πλέον Σαγράδα Φαμίλια. Η παρουσία της
Άννα Βιλαντομιού στην Casa Mila υπενθυμίζει ότι τα περισσότερα έργα του
Γκαουντί δεν χτίστηκαν ως τουριστικά αξιοθέατα αλλά ως πραγματικές κατοικίες.